My thoughts
سریال Dope Thief درباره دو تا دوست در فیلادلفیاست که پول زیادی ندارن و برای اینکه یه مقدار پول به دست بیارن، تصمیم میگیرن خودشون رو پلیس مبارزه با مواد مخدر جا بزنن و از فروشنده های مواد دزدی کنن 🙂
از آهنگ تیتراژ آغازین سریال خوشم اومد، برای همین اینجا هم آپلودش کردم.
داشتیم اخبار هکرنیوز رو میخوندم که با خبر کشت موز در رایلی، انگلستان مواجه شدم.
یه زوج در رایلی، امسال با توجه به گرمای بیسابقهی انگلستان، تونستن موز پرورش بدن!
پیتر و اِما که عاشق گیاهان گرمسیری هستن، حدود ۱۵ سال تلاش کردن تو انگلستان موز بکارن ولی خب تلاش هاشون بی فایده بود و ثمر نمیداد. تا اینکه امسال با توجه به گرمای بیسابقهی اروپا، بالاخره موفق شدن 🤩
حالا من که خودم خوشحالم که این دو نفر بالاخره به آرزوشون رسیدن، ولی خب این خبر عملا داره global warming رو اثبات می کنه 🙁
چند مدت پیش این کلیپ امباپه رو دیدم، که گفت آشپزی رو دوست دارم ولی در حال حاضر هیچ غذای خاصی درست نکردم 😁
به سرم زد تا الان غذا هایی که درست میکردم همون همشیگی ها بودن (پاستا، املت، کباب، …). این ایده Food Friday به ذهنم رسید که هر جمعه، یک غذایی که تا حالا خودم درست نکردم رو درست کنم.
برای استارت، پاستا چیکن آلفردو رو انتخاب کردم، چون به نظرم پاستا ها همیشه آسون ترین غذا ها هستن 🙂
پ.ن. عکس پاستا رو دادم به ChatGPT گفتم یک کاور 3:1 برای این پست طراحی کنه 🙂
I was reading an article from HamMihan about the unfathomable drop in bank card swipes!
According to the stats from Khordad, about 44HMT1 have been shaved off Iran’s total revenue. In other words, people are spending even less than they did last month, and that only points to one thing: we’re getting poorer by the day. Inflation is devouring whatever our money is worth, and there’s nothing we can do about it 🙁
The article also mentions that Tehran was the only place where transaction numbers didn’t drop as much as last year!
ادیسه نولان برخلاف پیشبینی های اولیه و عمده نظرات کابرهای توییتر که فیلم رو شکست خورده میدیدن، بهترین اثر نولان شناخته شده در بین اهالی سینما.
حالا من که خودم هنوز فیلم رو ندیدم 😥 و باید صبر کنم نسخه وب اش بیاد، ولی طبق چیزی که دوستان گفتن، آگاممنون کلا 5 دقیقه توی فیلم حضور داره، اما فقط مشغول aura farming1 هستش :))
همچنین بازی تام هالند بسیار تحسین شده! فراتر از رابرت پتینسون و بقیه بازیگر ها.
I don’t know how we can be so indifferent, so ignorant, so oblivious, while the south of my country—my province, cities next to mine—is being bombed and destroyed, and yet I cannot see any action being taken, as if we don’t exist or simply aren’t worth considering. 🙁
This feeling of powerlessness just drains the life out of people. I look around and watch my friends slowly become pale shadows of their former, vibrant selves. They smile, just like Mo Salah1, but inside they’re hollow, carrying a universe of lost hopes and quiet sorrow. As for me, I fight it day and night. These thoughts creep in, trying to snuff out the last remnants of hope and the future I still dare to imagine. But then I tell myself: “Push forward”. I repeat it constantly—through every scenario, every defeat. Because I cannot accept this defeat. If I do, it’s over, it’s the end for me.
Image by Razieh Poudat, ISNA
515 سال پیش از میلاد، داریوش یکم، پادشاه هخامنشی، فرمان داد که کاخ آپادانا را بسازند و همچنین دستور ساخت 4 لوح (2 طلا و 2 نقره) داد تا نام پادشاهان، نام حکومت هخامنشی، ویژگیهای ایران و وسعت قلمرو حکومت هخامنشی در آن زمان را بر روی آن لوحها بنویسند.
سپس هر لوح طلا را به همراه یک لوح نقرهای، تعدادی سکه و … در جعبه های سنگی قرار دادند و آن ها در کنار زیرستون های کاخ آپادانا خاک کردند.
— Fast Forward to the Contemporary Era —
در سال 1361، فردی به نام نصرتالله معتمدی، مدیر موزه ملی ایران میشه و 2 عدد از لوح های هخامنشی رو میدزده! کسی متوجه نمیشه، تا سال 1377 که شاهرخ رزمجو (باستان شناس) به ناپدید شدن 2 لوح هخامنشی پی میبره.
پس از کلی تحقیق و بازپرسی های آگاهی، متوجه میشن زمانی که معتمدی مدیر موزه ملی بوده، 2 تا از لوح ها رو دزدیده و وقتی دستگیرش میکنن فقط لوح نقره رو پس میده ولی خبری از لوح طلا نیست! چون لوح طلا رو آب کرده و با پولش یک پیکان خریده.
Down by the river by the boats
Where everybody goes to be alone
Where you won’t see any rising sun
Down to the river we will run
When by the water we drink to the dregs
Look at the stones on the river bed
I can tell from your eyes
You’ve never been by the riverside
از Peter Reuell’s My dinner with Dr. Hawking
در آوریل ۲۰۱۶ یه مهمونی شام تو خونه یکی از استادای هاروارد برگزار شد. استیون هاوکینگ هم اونجا بود. یه جمع ۷۰ نفری از دانشجوها و اساتید اومده بودن. همه فکر میکردن هاوکینگ درباره فیزیک یا سیاهچاله حرف میزنه 🙂 ولی به جاش یک خاطره از دوران جوونی اش گفت.
سال ۱۹۶۲ بود که لیسانسم رو گرفتم و با یه بورس کوچک گفتم برم سفر، هرچه دورتر برم شانس بیشتری برای گرفتن بورس دارم. پس ایران رو انتخاب کردم و با یه دوست از آکسفورد راه افتادیم، رفتیم استانبول، بعد با قطار رفتیم ترکیه، بعد سوار اتوبوس شدیم و اومدیم ایران، از تبریز رفتیم تهران و بعد هم کویر مرکزی!
توی راه برگشت، گیر افتادیم توی زلزله بویینزهرا، یه زلزله بزرگ ۷.۱ ریشتری که بیش از ۱۲ هزار نفر رو کشت، حتماً نزدیک کانون زلزله بودم ولی اصلاً نفهمیدم چون مریض بودم و اتوبوس توی جادههای ناهموار ایران میپرید.1 تا رسیدیم استانبول تازه فهمیدیم چه خبره، اونجا یه کارت پستال برای پدر و مادرم فرستادم که ۱۰ روز بود نگران بودن چون آخرین چیزی که شنیده بودن این بود که روز زلزله رفتم سمت منطقهای که زلزله اومده.
ولی با همه اینا خاطرات خوبی از ایران دارم و دوست دارم یه روز دوباره برم اونجا، خوشحالم امشب کنار شما هستم و حالا هم به قول خود ایرانیا: “نوشجان!“
در حالی که دارم این پست رو مینویسم، هنوز باورم نمیشه که هاوکینگ با بورسیه آکسفورد اومده ایران 🙂
امروز اکانت توییتر سپید رو ساختم. البته هنوز نمیدونم چه مطالبی رو باید توییت کنم 🙂
فعلا برای نوشته های کوتاه یا ریتوییت ازش استفاده می کنم.
اگه پیشنهادی دارین بهم بگین 3>