یکی از فیلم هایی که پارسال دیدم و دوست اش داشتم، فیلم Superman 2025 بود. داستان ساده تر، شخصیت های less-complicated نسبت به نسخه 2013، این فیلم رو به یک general flick تبدیل کرد که توی هر رنج سنی می‌شد این فیلم رو دید و لذت برد. هرچند هنوز ناراحتم که هنری کویل دیگه سوپرمن نیست، ولی خب.

الان نمی‌خوام در مورد فیلم یا بازیگرا یا کارگردان و داستان اش، یا کلا در مورد ژانر ابرقهرمانی صحبت کنم. چیزی که توجه من رو خیلی جلب کرد توی این اثر، موسیقی اش بود.

در زبان انگلیسی، یک اصطلاح وجود داره با این مفهوم:

big shoes to fill // فرد جدید باید جای کسی را بگیرد که خیلی موفق بوده

---

خب فیلم اول سوپرمن 1978 که ساخته شد، برای موسیقی-متن این فیلم یکی از بزرگان صنعت موسیقی، جان ویلیامز، رو استخدام کردن و نتیجه کار همونطور که انتظار می‌رفت شد یک آلبوم کاملا منحصر به فرد که سال ها در ذهن افراد قابل تشخیص بود و هنوز هم هست.

برای فیلم سوپرمن 2013 هم دوباره یکی دیگه از بزرگترین هنرمندان موسیقی رو استخدام کردن، هنس زیمر، که اثر کاملا متفاوت و با سبک کاملا جدیدی رو خلق کرد، و به نظرم توی بعضی از قطعه ها از نسخه ویلیامز سر تر بود، اما توی حافظه مخاطب باقی نموند، هر چند آلبوم فوق العاده خاص و زیباییه.

تا رسیدیم به سال 2024 و معرفی کمپوزر های فیلم سوپرمن 2025، دیوید فلمینگ و جان مرفی. انتظاری که داشتم این بود که دوباره مثل 2013 عمل می‌کنن و یک اثر جدید می‌سازن برای فیلم. اما تیم موسیقی و جیمز گان (کارگردان) تصمیم گرفتن آلبوم 1978 رو rework کنن و به اصطلاح مدرن اش کنن برای نسل فعلی.

راستش امیدی نداشتم به آلبوم فیلم جدید وقتی این خبر رو خوندم، چون ساختن چیزی بهتر از اثر جان ویلیامز (Big Shoes) رو غیر ممکن می‌دونم.

به نظرم موفق شدن و filled those shoes 🙂

دیوید فلمینگ آهنگ تم و موسیقی متن فیلم رو طوری ساخته به نظرم، که انگار از یک دنیای موازی بدست اومده! موسیقی سعی نمی کنه بهتر از قبلی باشه، بلکه مشتق گرفته شده از نسخه جان ویلیامزه و همین به نظرم باعث شد که بشه به یک اثر مستقل بهش نگاه کرد، و این نسخه الهام گرفته، هم فوق العاده است و هم مدرن شده برای مدیوم کنونی. موسیقی جدید سبک جدید داره، ولی بازتاب هایی از نسخه اصلی رو هم میشه شنید. سبکی که تا حالا بهش توجه نکرده بودم که می‌تونه انقدر زیبا و مستقل دربیاد.