سپید

My thoughts

برچسب: music

  • The Mandalorian and Grogu

    The Mandalorian and Grogu

    A funny, adventurous, heartfelt movie with fantastic music

    جدی به این فیلم نیاز داشتم :) یک فیلم فان، پرانرژی و احساسی بود و کاملا مخاطب رو به خودش جذب می‌کنه و هیچ قسمتی ازش خسته کننده نیست. داستان فیلم در دنیای استاروارز رخ میده، و یک ماجراجویی رو دنبال می‌کنیم. دین جارین (مندو) و بی‌بی یودا (گروگو) شغل Bounty Hunting رو در پیش گرفتن ولی ایندفعه برای New Republic کار می‌کنن.

    بر خلاف بقیه فیلم ها و سریال ها، این فیلم Lore استاروارز رو چندان گسترش نمی‌ده و فقط تمرکز فیلم روی مندو و گروگو هستش. در این ماجراجویی، تعدادی از شخصیت های سریال Rebels هم هستن و همچنین مارتین اسکورسیزی در نقش یک آشپز :)

    داستان فیلم هم از جایی جذاب میشه که شخصیت Rotta the Hutt—پسر Jubba the Hutt—معرفی میشه و برخلاف چیزی که تصورم داشتم خیلی خوب شخصیت پردازی شده بود و برای مخاطب جالب بود.

    جلوه های ویژه که شاهکار بود طبق معمول و از ILM1 انتظار دیگری هم نمی‌رفت.

    ولی بهترین شخصیت این فیلم—به نظر خودم—کسی نیست جز آهنگ ساز فیلم، Ludwig Göransson. موسیقی متن فیلم، روح بعضی از سکانس ها بود، به ویژه 20-دقیقه سکانس صامت گروگو-مندو و یا کل sequence مبارزه Rotta. واقعا لودویگ نابغه است در زمینه موسیقی، اکثر کمپوزر ها از ساز های متعارف و به سبک جان ویلیامز استفاده می‌کردن برای موسیقی متن دنیای استاروارز، ولی در سریال ها و فیلم مندلورین انواع ساز ها و حتی سبک ها رو شنیدیم. عجیب ترین (و خفن ترین) سبکی که لودویگ استفاده کرد، قسمت 8 فصل 2 سریال بود که یک تم ترسناک برای Dark Troopers ساخته بود و سبک آهنگ هم dubstep بود :)

    Salute to Ludwig and ILM

    Kudos to Ludwig and ILM

    1. Industrial Light & Magic ↩︎

  • Riverside

    Riverside

    Down by the river by the boats
    Where everybody goes to be alone
    Where you won’t see any rising sun
    Down to the river we will run

    When by the water we drink to the dregs
    Look at the stones on the river bed
    I can tell from your eyes
    You’ve never been by the riverside

  • Project Hail Mary

    Project Hail Mary

    هر چقدر می‌خوام فکر کنم این فیلم رو چطور توصیف کنم، واژه به ذهنم نمیرسه. زیبا؟ خارق العاده؟ جذاب؟ همه اینا است، ولی فراتر از اون.

    لرد میلر با هر فیلمی که می‌سازن، چند قدم Push Forward می‌کنن! چه از زمانی که انیمیشن می‌ساختن تا الان که به لایو اکشن رسیدن! تعریف من از سینما دقیقا همینه. هنر به نمایش‌گذاشتن ایده ها به طور خلاقانه و بولد

    شیمی بین گریس و راکی (که انسان هم نیست و یه تکه سنگه!) از خیلی از duo های اخیر فیلم‌ها بهتر بود.

    فیلم برداری مونالیزا-گونه گرگ فریزر باعث میشه بعضی از سکانس ها فیلم رو pause کنی و فقط خیره بشی به اون شات🌌

    و موسیقی-متن ethereal گونه فیلم که دنیل پمبرتن طوری اون رو ساخته، که موسیقی نقش سوم رو بازی می‌کنه توی فیلم. موسیقی متن فیلم تا حدی شبیه موسیقی بازی Oxygen Not Included هست یا مثل بخشی از موسیقی بازی ماینکرفت که C418 ساخته بود.

  • From John to David

    From John to David

    یکی از فیلم هایی که پارسال دیدم و دوست اش داشتم، فیلم Superman 2025 بود. داستان ساده تر، شخصیت های less-complicated نسبت به نسخه 2013، این فیلم رو به یک general flick تبدیل کرد که توی هر رنج سنی می‌شد این فیلم رو دید و لذت برد. هرچند هنوز ناراحتم که هنری کویل دیگه سوپرمن نیست، ولی خب.

    الان نمی‌خوام در مورد فیلم یا بازیگرا یا کارگردان و داستان اش، یا کلا در مورد ژانر ابرقهرمانی صحبت کنم. چیزی که توجه من رو خیلی جلب کرد توی این اثر، موسیقی اش بود.

    در زبان انگلیسی، یک اصطلاح وجود داره با این مفهوم:

    big shoes to fill // فرد جدید باید جای کسی را بگیرد که خیلی موفق بوده

    خب فیلم اول سوپرمن 1978 که ساخته شد، برای موسیقی-متن این فیلم یکی از بزرگان صنعت موسیقی، جان ویلیامز، رو استخدام کردن و نتیجه کار همونطور که انتظار می‌رفت شد یک آلبوم کاملا منحصر به فرد که سال ها در ذهن افراد قابل تشخیص بود و هنوز هم هست.

    برای فیلم سوپرمن 2013 هم دوباره یکی دیگه از بزرگترین هنرمندان موسیقی رو استخدام کردن، هنس زیمر، که اثر کاملا متفاوت و با سبک کاملا جدیدی رو خلق کرد، و به نظرم توی بعضی از قطعه ها از نسخه ویلیامز سر تر بود، اما توی حافظه مخاطب باقی نموند، هر چند آلبوم فوق العاده خاص و زیباییه.

    تا رسیدیم به سال 2024 و معرفی کمپوزر های فیلم سوپرمن 2025، دیوید فلمینگ و جان مرفی. انتظاری که داشتم این بود که دوباره مثل 2013 عمل می‌کنن و یک اثر جدید می‌سازن برای فیلم. اما تیم موسیقی و جیمز گان (کارگردان) تصمیم گرفتن آلبوم 1978 رو rework کنن و به اصطلاح مدرن اش کنن برای نسل فعلی.

    راستش امیدی نداشتم به آلبوم فیلم جدید وقتی این خبر رو خوندم، چون ساختن چیزی بهتر از اثر جان ویلیامز (Big Shoes) رو غیر ممکن می‌دونم.

    به نظرم موفق شدن و filled those shoes :)

    دیوید فلمینگ آهنگ تم و موسیقی متن فیلم رو طوری ساخته به نظرم، که انگار از یک دنیای موازی بدست اومده! موسیقی سعی نمی کنه بهتر از قبلی باشه، بلکه مشتق گرفته شده از نسخه جان ویلیامزه و همین به نظرم باعث شد که بشه به یک اثر مستقل بهش نگاه کرد، و این نسخه الهام گرفته، هم فوق العاده است و هم مدرن شده برای مدیوم کنونی. موسیقی جدید سبک جدید داره، ولی بازتاب هایی از نسخه اصلی رو هم میشه شنید. سبکی که تا حالا بهش توجه نکرده بودم که می‌تونه انقدر زیبا و مستقل دربیاد.

  • Pendulum State

    Pendulum State

    That strange, weightless moment when your mind runs so fast it forgets it’s tethered to a heartbeat. The science of staying grounded and the vision of floating away at the exact same time.

  • Of Blood and Burden

    Of Blood and Burden

    بین ژانر های راک/متال، بیشتر به Post-Rock و Argent Metal علاقه دارم. که هر دوتاشون هم به خاطر گیم بوده، و دقیق‌تر بخوام بگم دو بازی Halo/Doom باعث شدن :)

    با احترام به Mick Gordon که آلبوم Doom اش، مونالیزای متاله :)

    و گروه Eternal Time & Space که آلبوم Halo: Infinite شون، حس Ethereal رو منتقل می‌کنه

  • دفت پانک

    دفت پانک

    باز خداروشکر قبل از اینکه اینترنت رو قطع کنن، کل آلبوم های Daft Punk رو دانلود کرده بودم، الان دارم روی لوپ بهشون گوش می‌دم.