فکر نکنم افراد زیادی با کلید میانبر Alt+0151 آشنا باشن1 (ممکنه نویسنده ها بدونن این رو) ولی من ازش برای اضافه کردن اِم دَش (—) استفاده میکنم. بهخصوص وقتی میخوام “مکث کردن” رو در یک متن به خواننده منتقل کنم.
Example:
Learning English is relatively easy if you stay consistent.
Learning English is relatively easy — if you stay consistent.
برخلاف جمله اول که خواننده بدون مکث جمله رو میخونه — در جمله دوم، خواننده بعد از easy مکث می کنه و چیزی که خونده رو پردازش میکنه و بعدش ادامه جمله رو میخونه.
کاربر دیگه em-dash در انگلیسی Appositive (که در فارسی بهش میگیم میانجمله و با دو ویرگول نوشته میشه) است.
مثال فارسی:
سعدی، شاعر بزرگ ایرانی، در شیراز متولد شد.
Example:
William Shakespeare — the great English poet — was born in Stratford-upon-Avon in 1564.
حالا ترسم از استفاده کردن em-dash چیه؟ هوش مصنوعی!
در اکثرا جمله ها و متن هایی که هوش مصنوعی ها تولید میکنن، استفاده از em-dash به طرز عجیبی زیاده و همین باعث شده خیلی از نویسنده ها به خاطر ترس از “تهمت استفاده از هوش مصنوعی”، دیگه از “ام دش” استفاده نکنن یا کمتر استفاده کنن.
البته این ترس رو فقط من ندارم. خیلی از نویسنده های غیرحرفه ای (مثل افرادی که پست بلاگ مینویسن یا توییت میزنن) هم این ترس رو دارن. کافیه سرچ کنین: fear of using em dash because of AI و نتایج گوگل و ردیت رو ببینین.2
- خودم هم جدیدا باهاش آشنا شدم. قبلش em-dash رو سرچ میکردم و از روی نتایج گوگل کپی اش میکردم 🙂 ↩︎
- برایان فیلیپس در پستی در مورد همین موضوع و شرمآور کردن استفاده از em-dash توضیح خوبی رو نوشته. میگه این قضیه که خط تیره رو پرچم هوش مصنوعی کردن، هم غلطه، هم داره به یکی از مفیدترین ابزارهای نویسندگی آسیب میزنه. میگه هوش های مصنوعی از روی کتابهای نویسنده ها (که اکثرشون رو هم دزدیدن) یاد گرفتن که از خط تیره استفاده کن. پس استفادهی اونا از em-dash، نشونهی AI-written بودن متن نیست، بلکه نشونهی وابستگی هوش مصنوعی به همون نویسنده ها و کتاب هایی است که این همه سال داشتن از خط تیره استفاده می کردن! (که اختراع خودِ نویسنده ها بوده) ↩︎
